Przejdź do treści

Wzory maturalne z matematyki

Karta wzorów odtwarza informator CKE „Wybrane wzory matematyczne”, z którego korzystasz na maturze podstawowej i rozszerzonej.

Karta wzorów

1.Wartość bezwzględna liczby

Wartość bezwzględną liczby rzeczywistej x definiujemy wzorem:

∣x∣={xdla x≥0−xdla x<0

Liczba ∣x∣ jest to odległość na osi liczbowej punktu o współrzędnej x od punktu o współrzędnej 0.

Dla dowolnej liczby x mamy:

∣x∣≥0
∣x∣=0  ⟺  x=0
∣−x∣=∣x∣

Dla dowolnych liczb rzeczywistych x, y mamy:

∣x+y∣≤∣x∣+∣y∣
∣x−y∣≤∣x∣+∣y∣
∣x⋅y∣=∣x∣⋅∣y∣

Ponadto, jeśli y≠0, to:

|xy|=∣x∣∣y∣

Dla dowolnych liczb rzeczywistych a oraz r≥0 mamy:

∣x−a∣≤r  ⟺  a−r≤x≤a+r
∣x−a∣≥r  ⟺  x≤a−r lub x≥a+r

Zadania z działu „Wartość bezwzględna”

2.Potęgi i pierwiastki

Niech n będzie liczbą całkowitą dodatnią. Dla dowolnej liczby rzeczywistej a definiujemy jej n-tą potęgę:

an=a⋅a⋅…⋅a⏟n razy

Pierwiastkiem arytmetycznym an stopnia n z liczby a≥0 nazywamy liczbę b≥0 taką, że bn=a.

W szczególności, dla każdej liczby rzeczywistej a prawdziwa jest równość:

a2=∣a∣

Jeżeli a<0 oraz liczba n jest nieparzysta, to an oznacza liczbę b<0 taką, że bn=a. W zbiorze liczb rzeczywistych pierwiastki stopni parzystych z liczb ujemnych nie istnieją.

Niech m, n będą liczbami całkowitymi dodatnimi. Definiujemy:

dla a≠0 ⁣:a−n=1anoraza0=1
dla a≥0 ⁣:amn=amn
dla a>0 ⁣:a−mn=1amn

Niech r, s będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi. Jeśli a>0 i b>0, to:

ar⋅as=ar+s
(ar)s=ar⋅s
aras=ar−s
(a⋅b)r=ar⋅br
(ab)r=arbr

Jeżeli wykładniki r, s są liczbami całkowitymi, to powyższe wzory obowiązują dla wszystkich liczb a≠0 i b≠0.

Niech x, y będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi.

Jeżeli a∈(0,1), to nierówność ax<ay jest równoważna nierówności x>y.

Jeżeli a∈(1,+∞), to nierówność ax<ay jest równoważna nierówności x<y.

Zadania z działu „Potęgi i pierwiastki”

3.Logarytmy

Niech a>0 i a≠1. Logarytmem log⁡ab liczby b>0 przy podstawie a nazywamy wykładnik c potęgi, do której należy podnieść a, aby otrzymać b:

log⁡ab=c  ⟺  ac=b

Równoważnie:

alog⁡ab=b

Dla dowolnych liczb rzeczywistych x>0, y>0 oraz r prawdziwe są równości:

log⁡a(x⋅y)=log⁡ax+log⁡ay
log⁡axr=r⋅log⁡ax
log⁡a(xy)=log⁡ax−log⁡ay

Wzór na zamianę podstawy logarytmu: jeżeli a>0, a≠1, b>0, b≠1 oraz c>0, to:

log⁡bc=log⁡aclog⁡ab

W szczególności:

log⁡ab=1log⁡ba

Zapisy log⁡x oraz lg⁡x oznaczają log⁡10x.

Zadania z działu „Logarytmy”

4.Silnia. Współczynnik dwumianowy

Silnią liczby całkowitej dodatniej n nazywamy iloczyn kolejnych liczb całkowitych od 1 do n włącznie:

n!=1⋅2⋅…⋅n

Ponadto przyjmujemy umowę, że 0!=1.

Dla dowolnej liczby całkowitej n≥0 prawdziwa jest równość:

(n+1)!=n!⋅(n+1)

Dla liczb całkowitych n, k spełniających warunki 0≤k≤n definiujemy współczynnik dwumianowy (nk) (symbol Newtona):

(nk)=n!k! (n−k)!

Prawdziwe są równości:

(nk)=n(n−1)(n−2)⋅…⋅(n−k+1)k!
(n0)=1
(n1)=n
(nn−1)=n
(nn)=1
(nk)=(nn−k)
(nk)+(nk+1)=(n+1k+1)

Zadania z działu „Kombinatoryka”

5.Wzór dwumianowy Newtona

Dla dowolnej liczby całkowitej dodatniej n oraz dla dowolnych liczb rzeczywistych a, b mamy:

(a+b)n=(n0)an+(n1)an−1b+…+(nk)an−kbk+…+(nn−1)abn−1+(nn)bn

Dla dowolnej liczby całkowitej dodatniej n oraz dla dowolnych liczb rzeczywistych a, b:

(a−b)n=(n0)an−(n1)an−1b+…+(−1)k(nk)an−kbk+…+(−1)n(nn)bn

6.Wzory skróconego mnożenia

Dla dowolnych liczb rzeczywistych a, b:

(a+b)2=a2+2ab+b2
(a+b)3=a3+3a2b+3ab2+b3
(a−b)2=a2−2ab+b2
(a−b)3=a3−3a2b+3ab2−b3

Dla dowolnej liczby całkowitej dodatniej n oraz dowolnych liczb rzeczywistych a, b mamy:

an−bn=(a−b)(an−1+an−2b+…+an−kbk−1+…+abn−2+bn−1)

W szczególności:

a2−b2=(a−b)(a+b)
a2−1=(a−1)(a+1)
a3−b3=(a−b)(a2+ab+b2)
a3−1=(a−1)(a2+a+1)
a3+b3=(a+b)(a2−ab+b2)
a3+1=(a+1)(a2−a+1)
an−1=(a−1)(an−1+an−2+…+a+1)

Zadania z działu „Wyrażenia algebraiczne”Zadania z działu „Równania”

7.Funkcja kwadratowa

Wyróżnikiem Δ trójmianu kwadratowego ax2+bx+c (a≠0, b,c∈R) zmiennej rzeczywistej x nazywamy liczbę

Δ=b2−4ac

Postać ogólna funkcji kwadratowej: f(x)=ax2+bx+c, a≠0, b,c∈R, x∈R.

Wykresem funkcji kwadratowej jest parabola o wierzchołku w punkcie

W=(p,q)gdziep=−b2a,q=−Δ4a

Gdy a<0, to ramiona paraboli skierowane są ku dołowi. Gdy a>0, to ramiona paraboli skierowane są ku górze.

Wykresy paraboli y = ax² dla a < 0 i a > 0a < 0y = ax²011xya > 0y = ax²011xy

Liczba miejsc zerowych funkcji kwadratowej f(x)=ax2+bx+c (liczba pierwiastków trójmianu kwadratowego, liczba rzeczywistych rozwiązań równania kwadratowego ax2+bx+c=0) zależy od wyróżnika Δ:

1. jeżeli Δ>0, to funkcja kwadratowa ma dwa miejsca zerowe (trójmian kwadratowy ma dwa różne pierwiastki rzeczywiste, równanie kwadratowe ma dwa rozwiązania rzeczywiste):

x1=−b−Δ2a
x2=−b+Δ2a

2. jeżeli Δ=0, to funkcja kwadratowa ma dokładnie jedno miejsce zerowe (trójmian kwadratowy ma jeden pierwiastek, równanie kwadratowe ma dokładnie jedno rozwiązanie rzeczywiste):

x1=x2=−b2a

3. jeżeli Δ<0, to funkcja kwadratowa nie ma miejsc zerowych (trójmian kwadratowy nie ma pierwiastków rzeczywistych, równanie kwadratowe nie ma rozwiązań rzeczywistych).

Postać kanoniczna funkcji kwadratowej:

f(x)=a(x−p)2+q

Jeżeli Δ≥0, to funkcję kwadratową można przedstawić w postaci iloczynowej:

f(x)=a(x−x1)(x−x2)

Wzory Viète'a. Jeżeli Δ≥0, to

x1+x2=−ba
x1⋅x2=ca

Zadania z działu „Równania”Zadania z działu „Funkcja kwadratowa”

8.Ciągi

Wzór na n-ty wyraz ciągu arytmetycznego (an), określonego dla n≥1, o pierwszym wyrazie a1 i różnicy r:

an=a1+(n−1)r

Wzory na sumę Sn początkowych n wyrazów ciągu arytmetycznego:

Sn=a1+an2⋅n
Sn=2a1+(n−1)r2⋅n

Dla sąsiednich wyrazów ciągu arytmetycznego (an) prawdziwa jest równość:

an=an−1+an+12dla n≥2

Wzór na n-ty wyraz ciągu geometrycznego (an), określonego dla n≥1, o pierwszym wyrazie a1 i ilorazie q:

an=a1⋅qn−1dla n≥2

Wzory na sumę Sn początkowych n wyrazów ciągu geometrycznego:

Sn=a1⋅1−qn1−qdla q≠1
Sn=n⋅a1dla q=1

Dla sąsiednich wyrazów ciągu geometrycznego (an) prawdziwa jest równość:

(an)2=an−1⋅an+1dla n≥2

Suma wyrazów nieskończonego ciągu geometrycznego. Dany jest nieskończony ciąg geometryczny (an), określony dla n≥1, o ilorazie q. Niech (Sn) oznacza ciąg sum początkowych wyrazów ciągu (an), to znaczy ciąg określony wzorem Sn=a1+a2+…+an dla n≥1.

Jeżeli ∣q∣<1, to ciąg (Sn) ma granicę równą:

S=lim⁡n→∞Sn=a11−q

Granicę tę nazywamy sumą wszystkich wyrazów ciągu geometrycznego (an).

Twierdzenie o granicy sumy, różnicy, iloczynu i ilorazu ciągów zbieżnych. Jeżeli ciągi (an) i (bn), określone dla każdej liczby naturalnej n≥1, są zbieżne i lim⁡n→∞an=a oraz lim⁡n→∞bn=b, to ciągi (an+bn), (an−bn), (an⋅bn) są zbieżne, a ponadto:

lim⁡n→∞(an+bn)=a+b
lim⁡n→∞(an−bn)=a−b
lim⁡n→∞(an⋅bn)=a⋅b

Jeżeli ponadto bn≠0 dla n≥1 oraz b≠0, to ciąg (anbn) jest zbieżny i

lim⁡n→∞(anbn)=ab

Twierdzenie o trzech ciągach. Jeżeli wyrazy ciągów (an), (bn) i (cn), określonych dla n≥1, spełniają nierówność an≤bn≤cn dla n≥1, a ciągi (an) i (cn) są zbieżne do wspólnej granicy lim⁡n→∞an=lim⁡n→∞cn=g, to ciąg (bn) jest zbieżny, a ponadto lim⁡n→∞bn=g.

Procent składany. Jeżeli kapitał początkowy K0 złożymy na okres n lat na lokacie bankowej, której oprocentowanie wynosi p% w skali rocznej, a kapitalizacja odsetek następuje po upływie każdego roku trwania lokaty, to kapitał końcowy Kn jest określony wzorem:

Kn=K0⋅(1+p100)n

Wybrane granice:

lim⁡n→∞(1+1n)n=e
lim⁡n→∞nn=1
lim⁡n→∞an=1dla kaz˙dego a>0
lim⁡n→∞qn=0dla kaz˙dego q∈(−1,1)
lim⁡n→∞1nk=0dla kaz˙dego k>0
lim⁡n→∞nk=+∞dla kaz˙dego k>0

Zadania z działu „Ciągi”

9.Trygonometria

Definicje funkcji trygonometrycznych kąta ostrego w trójkącie prostokątnym

Trójkąt prostokątny ABCαCABabc
sin⁡α=ac
cos⁡α=bc
tg⁡α=ab

Definicje funkcji trygonometrycznych dowolnego kąta

Kąt α w układzie współrzędnych, punkt M(x, y) i promień r = |OM|M(x, y)αrxyOxy
sin⁡α=yr
cos⁡α=xr
tg⁡α=yx,o ile x≠0

gdzie

r=∣OM∣=x2+y2>0

Wykresy funkcji trygonometrycznych

Wykres funkcji y = sin x−π−π20π2π3π22π1−1xyy = sin x
Wykres funkcji y = cos x−π−π20π2π3π22π1−1xyy = cos x
Wykres funkcji y = tg x−π−π20π2π3π22π1xyy = tg x

Związki między funkcjami trygonometrycznymi tego samego kąta

sin⁡2α+cos⁡2α=1
tg⁡α=sin⁡αcos⁡αdla α≠12π+kπ, k∈Z

Wartości funkcji trygonometrycznych dla wybranych kątów

α0∘30∘ \ 16π45∘ \ 14π60∘ \ 13π90∘ \ 12π
sin⁡α01222321
cos⁡α13222120
tg⁡α03313nie istnieje

Funkcje trygonometryczne sumy i różnicy kątów. Dla dowolnych kątów α oraz β prawdziwe są równości:

sin⁡(α+β)=sin⁡αcos⁡β+cos⁡αsin⁡β
sin⁡(α−β)=sin⁡αcos⁡β−cos⁡αsin⁡β
cos⁡(α+β)=cos⁡αcos⁡β−sin⁡αsin⁡β
cos⁡(α−β)=cos⁡αcos⁡β+sin⁡αsin⁡β

Ponadto:

tg⁡(α+β)=tg⁡α+tg⁡β1−tg⁡α⋅tg⁡βgdy α,β,α+β≠π2+kπ, k∈Z
tg⁡(α−β)=tg⁡α−tg⁡β1+tg⁡α⋅tg⁡βgdy α,β,α−β≠π2+kπ, k∈Z

Funkcje trygonometryczne podwojonego kąta

sin⁡2α=2sin⁡αcos⁡α
cos⁡2α=cos⁡2α−sin⁡2α
cos⁡2α=2cos⁡2α−1
cos⁡2α=1−2sin⁡2α
tg⁡2α=2tg⁡α1−tg⁡2αo ile tg⁡α istnieje i tg⁡2α≠1

Wybrane wzory redukcyjne

sin⁡(90∘−α)=cos⁡α
cos⁡(90∘−α)=sin⁡α
sin⁡(90∘+α)=cos⁡α
cos⁡(90∘+α)=−sin⁡α
sin⁡(180∘−α)=sin⁡α
cos⁡(180∘−α)=−cos⁡α
tg⁡(180∘−α)=−tg⁡α
sin⁡(180∘+α)=−sin⁡α
cos⁡(180∘+α)=−cos⁡α
tg⁡(180∘+α)=tg⁡α

Sumy, różnice i iloczyny funkcji trygonometrycznych

sin⁡α+sin⁡β=2sin⁡α+β2cos⁡α−β2
cos⁡α+cos⁡β=2cos⁡α+β2cos⁡α−β2
sin⁡α−sin⁡β=2cos⁡α+β2sin⁡α−β2
cos⁡α−cos⁡β=−2sin⁡α+β2sin⁡α−β2
sin⁡α⋅sin⁡β=−12[cos⁡(α+β)−cos⁡(α−β)]
cos⁡α⋅cos⁡β=12[cos⁡(α+β)+cos⁡(α−β)]
sin⁡α⋅cos⁡β=12[sin⁡(α+β)+sin⁡(α−β)]

Okresowość funkcji trygonometrycznych. Dla każdego kąta α i liczby całkowitej k prawdziwe są związki:

sin⁡(α+k⋅360∘)=sin⁡α
cos⁡(α+k⋅360∘)=cos⁡α

Ponadto jeżeli α≠90∘+m⋅180∘ (gdzie m∈Z), to:

tg⁡(α+k⋅180∘)=tg⁡α

Zadania z działu „Trygonometria”

10.Planimetria

Przyjmujemy następujące oznaczenia w trójkącie ABC:

a,b,c – długości boków w trójkącie ABC;

α,β,γ – miary kątów wewnętrznych trójkąta leżących, odpowiednio, przy wierzchołkach A, B oraz C;

R,r – długości promieni okręgów, odpowiednio, opisanego i wpisanego w trójkąt ABC;

ha,hb,hc – wysokości trójkąta opuszczone, odpowiednio, z wierzchołków A, B i C;

p – połowa obwodu trójkąta ABC, tj.

p=a+b+c2
Trójkąt ABC: boki a, b, c oraz kąty α, β, γαβγABCcba

Twierdzenie Pitagorasa (wraz z twierdzeniem odwrotnym do niego). Jeżeli w trójkącie ABC kąt γ jest kątem prostym, to:

a2+b2=c2

Jeżeli w trójkącie ABC długości boków spełniają równość a2+b2=c2, to kąt γ jest kątem prostym.

Twierdzenie sinusów

asin⁡α=2R,bsin⁡β=2R,csin⁡γ=2R

Twierdzenie cosinusów

a2=b2+c2−2bc⋅cos⁡α
b2=a2+c2−2ac⋅cos⁡β
c2=a2+b2−2ab⋅cos⁡γ

Wzory na pole trójkąta ABC

P△ABC=12a⋅ha=12b⋅hb=12c⋅hc
P△ABC=12ab⋅sin⁡γ=12bc⋅sin⁡α=12ca⋅sin⁡β
P△ABC=abc4R
P△ABC=p⋅r
P△ABC=p(p−a)(p−b)(p−c)
P△ABC=12a2⋅sin⁡β⋅sin⁡γsin⁡α=12b2⋅sin⁡γ⋅sin⁡αsin⁡β=12c2⋅sin⁡α⋅sin⁡βsin⁡γ
P△ABC=2R2⋅sin⁡α⋅sin⁡β⋅sin⁡γ

Związki miarowe w trójkącie prostokątnym.
Przyjmijmy, że w trójkącie ABC kąt przy wierzchołku C jest kątem prostym. Niech D będzie spodkiem wysokości opuszczonej z wierzchołka C na podstawę AB trójkąta. Wówczas:

Trójkąt prostokątny ABC z wysokością h꜀90°αβABCDbachc
hc=∣AD∣⋅∣DB∣
hc=abc
r=a+b−c2
R=12c
a=c⋅sin⁡α=c⋅cos⁡β=b⋅tg⁡α=b⋅1tg⁡β

Związki miarowe w trójkącie równobocznym
a – długość boku
h – wysokość trójkąta równobocznego:

Trójkąt równoboczny ABC o boku a i wysokości hABCaaah
h=a32
P△=a234
r=13h
R=23h

Cechy przystawania trójkątów

Trójkąty przystające ABC i KLMABCKLM

a) cecha „bok–bok–bok"
długości boków trójkąta ABC są równe odpowiednim długościom boków trójkąta KLM, np.: ∣AB∣=∣KL∣, ∣BC∣=∣KM∣, ∣CA∣=∣ML∣.

b) cecha „bok–kąt–bok"
długości dwóch boków trójkąta ABC są równe odpowiednim długościom dwóch boków trójkąta KLM i kąty między tymi parami boków są przystające, np.: ∣AB∣=∣KL∣, ∣BC∣=∣KM∣ i ∣∠ABC∣=∣∠LKM∣.

c) cecha „kąt–bok–kąt"
długość jednego boku trójkąta ABC jest równa długości jednego boku trójkąta KLM i kąty przyległe do tego boku trójkąta ABC są przystające do odpowiednich kątów przyległych do odpowiedniego boku trójkąta KLM, np.: ∣AB∣=∣KL∣ oraz ∣∠BAC∣=∣∠KLM∣ i ∣∠ABC∣=∣∠LKM∣.

Cechy podobieństwa trójkątów

Trójkąty podobne ABC i KLMABCKLM

a) cecha „bok–bok–bok"
długości boków trójkąta ABC są proporcjonalne do odpowiednich długości boków trójkąta KLM, np.: ∣AB∣∣KL∣=∣BC∣∣LM∣=∣CA∣∣MK∣.

b) cecha „bok–kąt–bok"
długości dwóch boków trójkąta ABC są proporcjonalne do odpowiednich długości dwóch boków trójkąta KLM i kąty między tymi parami boków są przystające, np.: ∣AB∣∣KL∣=∣AC∣∣KM∣ i ∣∠BAC∣=∣∠LKM∣.

c) cecha „kąt–kąt–kąt"
kąty trójkąta ABC są przystające do odpowiednich kątów trójkąta KLM, np.: ∣∠BAC∣=∣∠LKM∣ i ∣∠ABC∣=∣∠KLM∣ i ∣∠ACB∣=∣∠KML∣.

Twierdzenie o dwusiecznej kąta.

Jeżeli dwusieczna kąta wewnętrznego (zewnętrznego) trójkąta ABC poprowadzona z wierzchołka C przecina prostą zawierającą odcinek AB w punkcie D, to:

∣AD∣∣BD∣=∣AC∣∣BC∣

Twierdzenie Talesa (wraz z twierdzeniem odwrotnym do niego).

Różne proste AB i CD przecinają się w punkcie P, przy czym spełniony jest jeden z warunków:

— punkt A leży wewnątrz odcinka PB oraz punkt C leży wewnątrz odcinka PD

LUB

— punkt 𝐴 leży na zewnątrz odcinka 𝑃𝐵 oraz punkt 𝐶 leży na zewnątrz odcinka 𝑃𝐷

Jeżeli ∣AB∣∣PA∣=∣CD∣∣PC∣, to proste AC i BD są równoległe.

Jeżeli proste AC i BD są równoległe, to ∣AB∣∣PA∣=∣CD∣∣PC∣.

Twierdzenie Talesa: punkt A wewnątrz odcinka PB oraz na zewnątrz odcinka PBPABCDAPBCD

Koło

Pole P koła o promieniu r jest równe:

P=πr2

Obwód L koła o promieniu r jest równy:

L=2πr

Wycinek koła

Wycinek koła o promieniu r i kącie środkowym α z łukiem ABrαAB

Pole P wycinka koła o promieniu r i kącie środkowym α wyrażonym w stopniach jest równe:

P=α360∘⋅πr2

Długość L łuku AB wycinka koła o promieniu r i kącie środkowym α wyrażonym w stopniach jest równa:

L=α360∘⋅2πr

Kąty w okręgu

Miara kąta wpisanego w okrąg o środku O jest równa połowie miary kąta środkowego, opartego na tym samym łuku.

W szczególności kąt wpisany oparty na półokręgu jest kątem prostym.

Miary kątów wpisanych w okrąg o środku O, opartych na tym samym łuku, są równe.

Kąt wpisany α i kąt środkowy 2α oparte na tym samym łuku AB2αααOAB

Twierdzenie o kącie między styczną i cięciwą
Dany jest okrąg o środku w punkcie O i cięciwa AB tego okręgu. Prosta AC jest styczna do tego okręgu w punkcie A, natomiast punkt P leży na tym okręgu i nie należy do kąta CAB. Wtedy:

∣∠APB∣=∣∠CAB∣i∣∠AOB∣=2⋅∣∠CAB∣

przy czym wybieramy ten z kątów środkowych AOB, który jest oparty na łuku znajdującym się wewnątrz kąta CAB.

Kąt między styczną AC i cięciwą AB; punkt P na okręgu, środek OααOACBP

Twierdzenie o odcinkach stycznych
Jeżeli styczne do okręgu w punktach A i B przecinają się w punkcie P, to:

∣PA∣=∣PB∣
Odcinki styczne: |PA| = |PB|ABP

Twierdzenie o odcinkach siecznej i stycznej
Dane są: prosta przecinająca okrąg w punktach A i B oraz prosta styczna do tego okręgu w punkcie C. Jeżeli proste te przecinają się w punkcie P, to:

∣PA∣⋅∣PB∣=∣PC∣2
Sieczna przecinająca okrąg w punktach A i B oraz styczna w punkcie C, przecinające się w punkcie PBACP

Czworokąty
Trapez – czworokąt, który ma co najmniej jedną parę boków równoległych. Wzór na pole P trapezu (o podstawach a, b i wysokości h):

P=a+b2⋅h
Trapez o podstawach a i b oraz wysokości hbah

Równoległobok – czworokąt, który ma dwie pary boków równoległych. Wzory na pole P równoległoboku:

P=ah
P=a⋅b⋅sin⁡α
P=12⋅∣AC∣⋅∣BD∣⋅sin⁡γ
Równoległobok ABCD: boki a i b, wysokość h, kąt α oraz kąt γ między przekątnymiαγABCDabh

Romb – czworokąt, który ma wszystkie boki jednakowej długości. Wzory na pole P rombu:

P=ah
P=a2⋅sin⁡α
P=12⋅∣AC∣⋅∣BD∣
Romb ABCD: bok a, wysokość h, kąt α; przekątne przecinają się pod kątem prostymαABCDaah

Deltoid – czworokąt wypukły, który ma oś symetrii zawierającą jedną z przekątnych. Wzór na pole P deltoidu:

P=12⋅∣AC∣⋅∣BD∣
Deltoid ABCD z osią symetrii zawierającą przekątną; przekątne AC i BDADCB

Okrąg opisany na czworokącie
Na czworokącie można opisać okrąg wtedy i tylko wtedy, gdy sumy miar jego przeciwległych kątów wewnętrznych są równe 180∘.

α+γ=β+δ
α+γ=180∘
β+δ=180∘
Czworokąt wpisany w okrąg: α + γ = β + δ = 180°αδγβ

Okrąg wpisany w czworokąt W czworokąt wypukły można wpisać okrąg wtedy i tylko wtedy, gdy sumy długości jego przeciwległych boków są równe.

a+c=b+d
Czworokąt opisany na okręgu: a + c = b + dadbc

Pola figur podobnych
Jeżeli figura B o polu PB jest podobna do figury A o polu PA (różnym od zera) w skali k, to stosunek pól tych figur jest równy kwadratowi skali podobieństwa.

PBPA=k2

Zadania z działu „Planimetria”

11.Geometria analityczna na płaszczyźnie kartezjańskiej

Długość odcinka
Długość odcinka AB o końcach w punktach A=(xA,yA) oraz B=(xB,yB) jest równa:

∣AB∣=(xB−xA)2+(yB−yA)2

Współrzędne środka odcinka
Współrzędne środka S=(xS,yS) odcinka AB o końcach w punktach A=(xA,yA) oraz B=(xB,yB) są równe:

xS=xA+xB2
yS=yA+yB2

Równanie kierunkowe prostej
Jeżeli prosta nie jest równoległa do osi Oy, to można opisać ją równaniem kierunkowym:

y=ax+b

Liczba a to współczynnik kierunkowy prostej.

a=tg⁡α

Prosta o równaniu y=ax+b przecina oś Oy w punkcie (0,b).

Prosta y = ax + b, kąt nachylenia α do osi Ox i punkt przecięcia (0, b) z osią Oyαby = ax + bOxy

Równanie kierunkowe prostej o danym współczynniku kierunkowym a, która przechodzi przez punkt P=(x0,y0):

y=a(x−x0)+y0

Równanie kierunkowe prostej, która przechodzi przez dwa dane punkty A=(xA,yA) oraz B=(xB,yB):

y−yA=a(x−xA)

gdzie

a=yB−yAxB−xAgdy xB≠xA

Równanie ogólne prostej

Ax+By+C=0,gdzie A,B,C∈R i A2+B2≠0

Jeżeli A=0, to prosta jest równoległa do osi Ox; jeżeli B=0, to prosta jest równoległa do osi Oy; jeżeli C=0, to prosta przechodzi przez początek układu współrzędnych.

Równanie ogólne prostej, która przechodzi przez dwa dane punkty A=(xA,yA) oraz B=(xB,yB):

(y−yA)(xB−xA)−(yB−yA)(x−xA)=0

Proste równoległe
Dwie proste o równaniach kierunkowych y=a1x+b1 oraz y=a2x+b2 są równoległe wtedy i tylko wtedy, gdy:

a1=a2

Dwie proste o równaniach ogólnych A1x+B1y+C1=0 oraz A2x+B2y+C2=0 są równoległe wtedy i tylko wtedy, gdy:

A1⋅B2−A2⋅B1=0

Proste prostopadłe
Dwie proste o równaniach kierunkowych y=a1x+b1 oraz y=a2x+b2 są prostopadłe wtedy i tylko wtedy, gdy:

a1⋅a2=−1

Dwie proste o równaniach ogólnych A1x+B1y+C1=0 oraz A2x+B2y+C2=0 są prostopadłe wtedy i tylko wtedy, gdy:

A1⋅A2+B1⋅B2=0

Odległość punktu od prostej
Odległość d punktu P(x0,y0) od prostej o równaniu ogólnym Ax+By+C=0 jest równa:

d=∣A⋅x0+B⋅y0+C∣A2+B2

Równanie okręgu
Równanie okręgu o środku S=(a,b) i promieniu r>0 w postaci kanonicznej:

(x−a)2+(y−b)2=r2

Równanie okręgu o środku S=(a,b) i promieniu r>0 w postaci ogólnej:

x2+y2−2ax−2by+c=0

gdzie c=a2+b2−r2.

Współrzędne wektora, długość wektora, działania na wektorach
Dane są punkty A=(xA,yA) oraz B=(xB,yB). Współrzędne wektora AB→ zaczepionego w punkcie A:

AB→=[xB−xA, yB−yA]

Jeżeli u⃗=[u1,u2] oraz v⃗=[v1,v2] są wektorami oraz a∈R, to:

u⃗+v⃗=[u1+v1, u2+v2]
a⋅u⃗=[a⋅u1, a⋅u2]

Długością ∣u⃗∣ wektora u⃗=[u1,u2] nazywamy liczbę

∣u⃗∣=(u1)2+(u2)2

Przekształcenia geometryczne

Przesunięcie o wektor u⃗=[a,b] przekształca punkt P=(x,y) na punkt P′=(x+a,y+b).

Symetria osiowa SOx względem osi Ox przekształca punkt P=(x,y) na punkt P′=(x,−y).

Symetria osiowa SOy względem osi Oy przekształca punkt P=(x,y) na punkt P′=(−x,y).

Symetria środkowa SK względem punktu K=(a,b) przekształca punkt P=(x,y) na punkt P′=(2a−x,2b−y).

W szczególności symetria środkowa względem początku układu współrzędnych przekształca punkt P=(x,y) na punkt P′=(−x,−y).

Pole trójkąta
Pole trójkąta ABC o wierzchołkach A=(xA,yA), B=(xB,yB) oraz C=(xC,yC) jest równe:

P△ABC=12⋅∣(xB−xA)(yC−yA)−(yB−yA)(xC−xA)∣

Współrzędne środka ciężkości trójkąta
Współrzędne środka ciężkości S=(xS,yS) trójkąta ABC o wierzchołkach A=(xA,yA), B=(xB,yB) oraz C=(xC,yC), czyli punktu przecięcia jego środkowych:

xS=xA+xB+xC3
yS=yA+yB+yC3

Zadania z działu „Geometria analityczna”

12.Stereometria

Twierdzenie o trzech prostych prostopadłych
Prosta k przebija płaszczyznę w punkcie P pod kątem ostrym. Prosta l jest rzutem prostokątnym prostej k na tę płaszczyznę. Prosta m leży na tej płaszczyźnie i przechodzi przez punkt P. Wówczas prosta m jest prostopadła do prostej k wtedy i tylko wtedy, gdy m jest prostopadła do prostej l.

Twierdzenie o trzech prostych prostopadłych: prosta k, jej rzut l i prosta m na płaszczyźnieklmP

Przyjmujemy oznaczenia:
Pc – pole powierzchni całkowitej        V – objętość
Pb – pole powierzchni bocznej         Pp – pole podstawy

Prostopadłościan

Pc=2(ab+bc+ca)
V=abc

gdzie a,b,c są długościami krawędzi prostopadłościanu.

Prostopadłościan o krawędziach a, b, c i wierzchołkach A–HABCDEFGHabc

Graniastosłup prosty

Pb=Ob⋅h
V=Pp⋅h

gdzie Ob jest obwodem podstawy graniastosłupa,
natomiast h – wysokością graniastosłupa.

Graniastosłup prosty o podstawie pięciokąta i wysokości hABCDEFGHIJh

Ostrosłup

V=13⋅Pp⋅h

gdzie h jest wysokością ostrosłupa.

Ostrosłup o wierzchołku S, wysokości h i spodku O w podstawieSABCDEOh

Walec

Pb=2πrh
Pc=2πr(r+h)
V=πr2h

gdzie h jest wysokością walca, O – środkiem symetrii podstawy walca,
r – promieniem podstawy walca.

Walec o promieniu podstawy r, wysokości h i środku podstawy OOrh

Stożek

Pb=πrl
Pc=πr(r+l)
V=13πr2h

gdzie r jest promieniem podstawy stożka, h – jego wysokością, natomiast l – tworzącą stożka. Punkt O jest środkiem symetrii podstawy stożka.

Stożek o promieniu podstawy r, wysokości h, tworzącej l i środku podstawy OOrhl

Kula

Pc=4πr2
V=43πr3

gdzie r jest promieniem kuli, natomiast O – środkiem symetrii kuli.

Kula o środku O i promieniu rOr

Zadania z działu „Geometria przestrzenna”

13.Kombinatoryka

Permutacje
Liczba wszystkich sposobów, na które n różnych elementów można ustawić w ciąg, jest równa n!.

Kombinacje
Liczba wszystkich sposobów, na które spośród n różnych elementów można wybrać k elementów (0≤k≤n), jest równa (nk).

Wariacje z powtórzeniami
Liczba wszystkich sposobów, na które z n różnych elementów można utworzyć ciąg, składający się z k (niekoniecznie różnych) wyrazów, jest równa nk.

Wariacje bez powtórzeń
Liczba wszystkich sposobów, na które z n różnych elementów można utworzyć ciąg, składający się z k różnych wyrazów (1≤k≤n), jest równa

n!(n−k)!=n⋅(n−1)⋅…⋅(n−k+1)

Zadania z działu „Kombinatoryka”

14.Rachunek prawdopodobieństwa

Własności prawdopodobieństwa
Niech Ω będzie niepustym zbiorem wszystkich zdarzeń elementarnych doświadczenia losowego, natomiast P – prawdopodobieństwem określonym na podzbiorach zbioru Ω. Wtedy:

0≤P(A)≤1dla kaz˙dego zdarzenia A⊂Ω
P(∅)=0
P(Ω)=1
P(A)≤P(B)dla A⊂B⊂Ω
P(A′)=1−P(A)
P(A∪B)=P(A)+P(B)−P(A∩B)
P(A∪B)≤P(A)+P(B)

gdzie A′ oznacza zdarzenie przeciwne do zdarzenia A⊂Ω

Twierdzenie (klasyczna definicja prawdopodobieństwa)
Niech Ω będzie niepustym skończonym zbiorem wszystkich zdarzeń elementarnych doświadczenia losowego. Jeżeli wszystkie zdarzenia jednoelementowe są jednakowo prawdopodobne, to prawdopodobieństwo zdarzenia losowego A jest równe:

P(A)=∣A∣∣Ω∣

gdzie ∣A∣ oznacza liczbę zdarzeń elementarnych sprzyjających zdarzeniu losowemu A, natomiast ∣Ω∣ – liczbę elementów zbioru Ω.

Schemat Bernoullego
Próbą Bernoullego nazywamy doświadczenie losowe, w którym otrzymujemy jeden z dwóch możliwych wyników. Jeden z nich nazywamy sukcesem, a drugi – porażką. Jeżeli prawdopodobieństwo sukcesu jest równe p, to prawdopodobieństwo porażki jest równe q=1−p.

Schematem Bernoullego nazywamy ciąg niezależnych powtórzeń prób Bernoullego. W schemacie Bernoullego prawdopodobieństwo Pn(k) uzyskania w n próbach dokładnie k sukcesów (0≤k≤n) jest równe:

Pn(k)=(nk)⋅pk⋅qn−k

Prawdopodobieństwo warunkowe
Niech A, B będą zdarzeniami losowymi zawartymi w Ω, przy czym P(B)>0. Prawdopodobieństwem warunkowym P(A∣B) zdarzenia A pod warunkiem zaistnienia zdarzenia B nazywamy liczbę:

P(A∣B)=P(A∩B)P(B)

Twierdzenie o prawdopodobieństwie całkowitym
Jeżeli zdarzenia losowe B1,B2,…,Bn zawarte w Ω spełniają warunki: (1) są parami rozłączne, tzn. Bi∩Bj=∅ dla i≠j; (2) B1∪B2∪…∪Bn=Ω; (3) P(Bi)>0 dla 1≤i≤n, to dla każdego zdarzenia losowego A⊂Ω prawdziwa jest równość:

P(A)=P(A∣B1)⋅P(B1)+P(A∣B2)⋅P(B2)+…+P(A∣Bn)⋅P(Bn)

Twierdzenie Bayesa
Jeżeli zdarzenia losowe A,B1,B2,…,Bn zawarte w Ω spełniają warunki:
(1) B1,…,Bn są parami rozłączne
(2) B1∪…∪Bn=Ω
(3) P(Bi)>0 dla 1≤i≤n
(4) P(A)>0
to dla każdego k (1≤k≤n) prawdziwa jest równość:

P(Bk∣A)=P(Bk)⋅P(A∣Bk)P(A∣B1)⋅P(B1)+P(A∣B2)⋅P(B2)+…+P(A∣Bn)⋅P(Bn)

Wartość oczekiwana zmiennej losowej
Niech X będzie zmienną losową o wartościach x1,x2,…,xn∈R, określoną na zbiorze Ω, przy czym P({ω:ω∈Ω oraz X(ω)=xi})=pi dla 1≤i≤n. Wartością oczekiwaną zmiennej losowej X nazywamy liczbę:

E(X)=x1⋅p1+x2⋅p2+…+xn⋅pn

Zadania z działu „Prawdopodobieństwo”

15.Parametry danych statystycznych

Średnia arytmetyczna
aˉ z liczb a1,a2,…,an jest równa:

aˉ=a1+a2+…+ann

Średnia geometryczna
gˉ z liczb nieujemnych a1,a2,…,an jest równa:

gˉ=a1⋅a2⋅…⋅ann

Średnia kwadratowa
kˉ z liczb a1,a2,…,an jest równa:

kˉ=(a1)2+(a2)2+…+(an)2n

Nierówności między średnimi liczbowymi
Niech a1,a2,…,an będą liczbami nieujemnymi. Wtedy (przy powyższych oznaczeniach) prawdziwe są nierówności:

kˉ≥aˉ≥gˉ

Ponadto równość pomiędzy tymi średnimi liczbowymi zachodzi wtedy i tylko wtedy, gdy a1=a2=…=an.

Średnia ważona
sˉ z liczb a1,a2,…,an, którym przypisano dodatnie wagi – odpowiednio: w1,w2,…,wn, jest równa:

sˉ=w1⋅a1+w2⋅a2+…+wn⋅anw1+w2+…+wn

Mediana
Medianą uporządkowanego w kolejności niemalejącej zbioru n danych liczbowych a1,a2,…,an jest:

— dla n nieparzystych: an+12 (środkowy wyraz ciągu);

— dla n parzystych: 12⋅(an2+an2+1) (średnia arytmetyczna dwóch środkowych wyrazów ciągu).

Wariancja i odchylenie standardowe
Wariancja σ2 danych liczbowych a1,a2,…,an o średniej arytmetycznej aˉ jest równa:

σ2=(a1−aˉ)2+(a2−aˉ)2+…+(an−aˉ)2n

Prawdziwa jest też równość:

σ2=(a1)2+(a2)2+…+(an)2n−(aˉ)2

Odchylenie standardowe σ jest pierwiastkiem kwadratowym z wariancji:

σ=(a1−aˉ)2+(a2−aˉ)2+…+(an−aˉ)2n

Zadania z działu „Statystyka”

16.Pochodna funkcji

Pochodna sumy, różnicy, iloczynu i ilorazu funkcji. Pochodna funkcji złożonej:

[c⋅f(x)]′=c⋅f′(x)dla c∈R
[f(x)+g(x)]′=f′(x)+g′(x)
[f(x)−g(x)]′=f′(x)−g′(x)
[f(x)⋅g(x)]′=f′(x)⋅g(x)+f(x)⋅g′(x)
[f(x)g(x)]′=f′(x)⋅g(x)−f(x)⋅g′(x)[g(x)]2gdy g(x)≠0
[g(f(x))]′=g′(f(x))⋅f′(x)

Pochodne wybranych funkcji
Niech a,b,c,r będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi.

funkcjapochodna funkcji
f(x)=cf′(x)=0
f(x)=ax+bf′(x)=a
f(x)=ax2+bx+cf′(x)=2ax+b
f(x)=xrf′(x)=r⋅xr−1
f(x)=axf′(x)=−ax2
f(x)=xf′(x)=12x
f(x)=sin⁡xf′(x)=cos⁡x
f(x)=cos⁡xf′(x)=−sin⁡x
f(x)=tg⁡xf′(x)=1(cos⁡x)2
f(x)=exf′(x)=ex

gdzie e jest liczbą Eulera; e≈2,72.

Równanie stycznej
Jeżeli funkcja f ma pochodną w punkcie x0, to równanie stycznej do wykresu funkcji f w punkcie (x0,f(x0)) dane jest wzorem:

y=a(x−x0)+f(x0)

gdzie

a=f′(x0)

Zadania z działu „Pochodne”

17.Tablica wartości funkcji trygonometrycznych

α [°]sin⁡αcos⁡αtg⁡α
00,00001,00000,0000
10,01750,99980,0175
20,03490,99940,0349
30,05230,99860,0524
40,06980,99760,0699
50,08720,99620,0875
60,10450,99450,1051
70,12190,99250,1228
80,13920,99030,1405
90,15640,98770,1584
100,17360,98480,1763
110,19080,98160,1944
120,20790,97810,2126
130,22500,97440,2309
140,24190,97030,2493
150,25880,96590,2679
160,27560,96130,2867
170,29240,95630,3057
180,30900,95110,3249
190,32560,94550,3443
200,34200,93970,3640
210,35840,93360,3839
220,37460,92720,4040
230,39070,92050,4245
240,40670,91350,4452
250,42260,90630,4663
260,43840,89880,4877
270,45400,89100,5095
280,46950,88290,5317
290,48480,87460,5543
300,50000,86600,5774
310,51500,85720,6009
320,52990,84800,6249
330,54460,83870,6494
340,55920,82900,6745
350,57360,81920,7002
360,58780,80900,7265
370,60180,79860,7536
380,61570,78800,7813
390,62930,77710,8098
400,64280,76600,8391
410,65610,75470,8693
420,66910,74310,9004
430,68200,73140,9325
440,69470,71930,9657
450,70710,70711,0000
460,71930,69471,0355
470,73140,68201,0724
480,74310,66911,1106
490,75470,65611,1504
500,76600,64281,1918
510,77710,62931,2349
520,78800,61571,2799
530,79860,60181,3270
540,80900,58781,3764
550,81920,57361,4281
560,82900,55921,4826
570,83870,54461,5399
580,84800,52991,6003
590,85720,51501,6643
600,86600,50001,7321
610,87460,48481,8040
620,88290,46951,8807
630,89100,45401,9626
640,89880,43842,0503
650,90630,42262,1445
660,91350,40672,2460
670,92050,39072,3559
680,92720,37462,4751
690,93360,35842,6051
700,93970,34202,7475
710,94550,32562,9042
720,95110,30903,0777
730,95630,29243,2709
740,96130,27563,4874
750,96590,25883,7321
760,97030,24194,0108
770,97440,22504,3315
780,97810,20794,7046
790,98160,19085,1446
800,98480,17365,6713
810,98770,15646,3138
820,99030,13927,1154
830,99250,12198,1443
840,99450,10459,5144
850,99620,087211,4301
860,99760,069814,3007
870,99860,052319,0811
880,99940,034928,6363
890,99980,017557,2900
901,00000,0000–

Tablica z wyszukiwarką kąta i wartości