W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) narysowano wykres funkcji y=f(x) (zobacz rysunek).
Uzupełnij tabelę. Wpisz w każdą pustą komórkę tabeli właściwą odpowiedź, wybraną spośród oznaczonych literami A–F.
Dziedziną funkcji f jest zbiór
.....
Zbiorem wartości funkcji f jest zbiór
.....
Zaznacz dwie odpowiedzi.
Poprawna odpowiedź
FA
Odczytujemy dziedzinę z wykresu. Wykres funkcji f składa się z dwóch fragmentów: od x=−5 do x=−1 oraz od x=1 do x=5. Wszystkie cztery krańce są zaznaczone otwartymi kółkami, więc są wykluczone z dziedziny:
Funkcja kwadratowa f jest określona wzorem f(x)=ax2+bx+1, gdzie a oraz b są pewnymi liczbami rzeczywistymi, takimi, że a<0 i b>0. Na jednym z rysunków A–D przedstawiono fragment wykresu tej funkcji w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y).
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Fragment wykresu funkcji f przedstawiono na rysunku
Ciąg (an) jest określony dla każdej liczby naturalnej n≥1. Suma n początkowych wyrazów tego ciągu jest określona wzorem Sn=4⋅(2n−1) dla każdej liczby naturalnej n≥1.
Oceń prawdziwość poniższych stwierdzeń. Wybierz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) narysowano wykres funkcji y=f(x) (zobacz rysunek).
Funkcja g jest określona za pomocą funkcji f następująco: g(x)=f(−x) dla każdego x∈[−7,−5]∪[−4,4]∪[5,7]. Na jednym z rysunków A–D przedstawiono, w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y), wykres funkcji y=g(x).
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Ciąg (an) jest określony wzorem an=3n−2 dla każdej liczby naturalnej n≥1.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Liczba wyrazów tego ciągu mniejszych od 10 jest równa
Poprawna odpowiedź
Odczytujemy zbiór wartości z wykresu. Na lewym fragmencie funkcja przyjmuje wszystkie wartości od −3 do −1 włącznie — obie te wartości są osiągane wewnątrz przedziału (w punktach x=−4 i x=−3, które należą do dziedziny), mimo że skrajne punkty wykresu tego fragmentu są wykluczone. Analogicznie prawy fragment przyjmuje wszystkie wartości od 1 do 3 włącznie:
ZWf=[−3,−1]∪[1,3]
Zatem dziedziną funkcji f jest zbiór (−5,−1)∪(1,5) (odpowiedź F), a zbiorem wartości funkcji f jest zbiór [−3,−1]∪[1,3] (odpowiedź A).
(−5,−3)
Wartości mniejsze od −1 funkcja f przyjmuje wyłącznie na lewym fragmencie wykresu — wartości prawego fragmentu należą do przedziału [1,3], więc są większe od −1.
Na lewym fragmencie funkcja jest stała i równa −3 dla x od −5 do −4, a następnie rośnie od −3 do −1 dla x od −4 do −3. Warunek f(x)<−1 jest więc spełniony dla wszystkich x z dziedziny mniejszych od −3:
x∈(−5,−3)
Punkt x=−3 odrzucamy, bo w nim f(x)=−1, więc nierówność ostra nie jest tam spełniona. Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)<−1 jest:
x∈(−5,−3)
A.
B.
C.
D.
D.
Wartość funkcji dla x=0 jest równa f(0)=1 niezależnie od współczynników a i b — na każdym z czterech rysunków krzywa przecina oś Oy w punkcie (0,1).
Współczynnik a<0 oznacza, że parabola ma ramiona skierowane w dół — odrzucamy rysunki A i C, na których ramiona są skierowane w górę.
Oś symetrii paraboli wyznacza wzór x=−2ab. Ponieważ a<0 i b>0, licznik −b jest ujemny, a mianownik 2a też jest ujemny, więc:
Wierzchołek paraboli leży więc po prawej stronie osi Oy. Spośród wykresów z ramionami skierowanymi w dół (B i D) pasuje ten, na którym wierzchołek znajduje się na prawo od osi Oy — czyli rysunek D.
PF
Pierwszy wyraz ciągu to suma jednego początkowego wyrazu, czyli S1:
a1=S1=4⋅(21−1)=4⋅1=4
Zgadza się to z pierwszym stwierdzeniem, więc jest ono prawdziwe (P).
Drugi wyraz obliczamy jako różnicę S2 i S1:
S2a2=4⋅(22−1)=4⋅3=12=S2−S1=12−4=8
Ponieważ a2=8=12, drugie stwierdzenie jest fałszywe (F). Odpowiedź: PF.
A.11
B.1
C.(−1)
D.(−13)
A. 11
Wykres funkcji kwadratowej (parabola) jest symetryczny względem prostej pionowej przechodzącej przez wierzchołek, czyli względem prostej x=3. Oba miejsca zerowe leżą więc w takiej samej odległości od tej prostej. Obliczamy odległość znanego miejsca zerowego od osi symetrii:
3−(−5)=8
Drugie miejsce zerowe leży w tej samej odległości po drugiej stronie osi symetrii:
x2=3+8=11
A.[−5,4]
B.[5,7]
C.[1,5]
D.[−1,5]
B. [5,7]
Odczytujemy z wykresu przebieg funkcji f: na przedziale [−7,−5] funkcja jest stała (równa 4), na przedziale [−4,−1] również jest stała (równa 4), na przedziale [−1,4] funkcja maleje (od 4 do −1), a na przedziale [5,7] funkcja rośnie (od 1 do 6).
Jedynym przedziałem, w którym funkcja f jest rosnąca, jest [5,7].
[−7,−5]∪[−4,2)∪(5,7]
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.
Zbiór wartości (−∞,2] jest ograniczony z góry, więc szukamy funkcji, których wykres to parabola skierowana ramionami w dół (współczynnik przy x2 ujemny). Funkcje B, D i E mają współczynnik dodatni (parabola ramionami w górę), więc ich zbiór wartości jest ograniczony z dołu, a nie z góry, więc od razu je odrzucamy.
Funkcja A(x)=−(x−3)2+2 jest już zapisana w postaci kanonicznej: jej wierzchołek to (3,2), więc wartość maksymalna wynosi 2, a zbiór wartości to:
(−∞,2]
Funkcja C(x)=−5(x−2)2 ma wierzchołek (2,0), więc wartość maksymalna wynosi 0, a zbiór wartości to (−∞,0], a to nie jest szukany przedział.
Funkcję F(x)=−2x2+4x sprowadzamy do postaci kanonicznej:
F(x)=−2x2+4x=−2(x2−2x)=−2(x−1)2+2
Wierzchołek to (1,2), więc wartość maksymalna wynosi 2, a zbiór wartości to (−∞,2], co pasuje. Zatem szukanymi funkcjami są A oraz F.
B.3
C.4
D.12,5
A. (−1)
W ciągu geometrycznym kwadrat środkowego wyrazu jest równy iloczynowi wyrazów skrajnych:
122=(1−2a)⋅48
Obliczamy lewą stronę i rozwiązujemy równanie:
14414496a96aa=48(1−2a)=48−96a=48−144=−96=−1
43,2 mg
Podstawiamy do wzoru dane m0=200 oraz t=12:
m(12)=200⋅(0,6)0,25⋅12=200⋅(0,6)3
Obliczamy wartość potęgi i mnożymy:
200⋅(0,6)3=200⋅0,216=43,2
Po 12 godzinach w organizmie chorego pozostanie więc 43,2 mg leku.
q=53
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.