Dany jest wielomian W(x)=−3x3−x2+kx+1, gdzie k jest pewną liczbą rzeczywistą. Wiadomo, że wielomian W można zapisać w postaci W(x)=(x+1)⋅Q(x) dla pewnego wielomianu Q.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Skoro W(x)=(x+1)⋅Q(x), to liczba x=−1 jest pierwiastkiem wielomianu W, czyli W(−1)=0.
Obliczamy W(−1):
W(−1)=−3⋅(−1)3−(−1)2+k⋅(−1)+1=3−1−k+1=3−k
Przyrównujemy do zera i wyznaczamy k:
3−k=0⟹k=3
A. jedno rozwiązanie.
B. dwa rozwiązania.
C. trzy rozwiązania.
D. cztery rozwiązania.
B. dwa rozwiązania
Ułamek jest równy zero, gdy jego licznik jest równy zero, a mianownik jest różny od zera. Rozwiązujemy równanie z licznika:
x2−3x=0x(x−3)=0x=0 lub x=3
Drugi czynnik licznika, x2+1, nie ma miejsc zerowych, bo x2+1≥1 dla każdej liczby rzeczywistej x, więc nie daje żadnych dodatkowych rozwiązań.
Sprawdzamy dziedzinę: mianownik x2−25 zeruje się dla x=5 oraz x=−5. Żadna z tych liczb nie pokrywa się z otrzymanymi rozwiązaniami x=0 i x=3, więc oba są poprawne.
Równanie ma zatem dokładnie dwa rozwiązania: x=0 oraz x=3.
Przekształcamy nierówność równoważnie, przenosząc wszystkie wyrazy na jedną stronę:
x(2x−1)2x2−x2x2−3x<2x<2x<0
Wyłączamy 2x przed nawias:
2x(x−23)<0
Iloczyn jest równy zero, gdy jeden z czynników jest równy zero — odczytujemy miejsca zerowe trójmianu:
x=0lubx=23
Współczynnik przy x2 jest dodatni (a=2>0), więc parabola ma ramiona skierowane w górę. Szukamy zbioru x, dla których wykres jest pod osią Ox, czyli między miejscami zerowymi:
A. nie ma rozwiązania.
B. ma dokładnie jedno rozwiązanie: −1.
C. ma dokładnie jedno rozwiązanie: 1.
D. ma dokładnie dwa rozwiązania: −1 oraz 1.
A. nie ma rozwiązania.
Wyznaczamy dziedzinę równania: mianownik nie może być równy zero, więc:
x=1orazx=−1
Zapisujemy kwadraty jako iloczyny i skracamy wspólne czynniki (x+1) i (x−1):
(x−1)(x+1)(x+1)(x+1)(x−1)(x−1)=x+1x−1
Otrzymane (uproszczone) równanie x+1x−1=0 jest spełnione tylko dla x=1. Jednak liczba 1 nie należy do dziedziny wyznaczonej w pierwszym kroku, więc wyjściowe równanie nie ma rozwiązania w zbiorze liczb rzeczywistych.
x=−2 lub x=32 lub x=2
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.
Z wykresu odczytujemy, że obie proste przecinają się w punkcie (1,1) — jedna z prostych jest malejąca, druga rosnąca.
Prosta malejąca przechodzi przez punkty (−3,5) oraz (2,0), więc jej współczynnik kierunkowy wynosi:
a=2−(−3)0−5=5−5=−1
Podstawiając punkt (2,0) do wzoru y=−x+b, wyznaczamy wyraz wolny:
0=−2+b⟹b=2
Prosta rosnąca przechodzi przez punkty (0,−1) oraz (1,1), więc jej współczynnik kierunkowy wynosi:
a=1−01−(−1)=2
Podstawiając punkt (0,−1) do wzoru y=2x+b, wyznaczamy wyraz wolny:
−1=2⋅0+b⟹b=−1
Zatem układ równań przedstawiony na rysunku to:
{y=−x+2y=2x−1
A. jedno rozwiązanie.
B. dwa rozwiązania.
C. trzy rozwiązania.
D. cztery rozwiązania.
B. dwa rozwiązania.
Rozkładamy licznik i mianownik na czynniki:
x2−3xx2−4=x(x−3)=(x−2)(x+2)
Zapisujemy równanie w postaci iloczynowej. Mianownik nie może być równy zero, więc dziedziną równania jest zbiór liczb rzeczywistych bez 2 i −2:
(x−2)(x+2)x(x−3)(x+2)=0,x=2,x=−2
Ułamek jest równy zero, gdy licznik jest równy zero, a mianownik jest różny od zera. Licznik zeruje się dla x=0, x=3 lub x=−2 — jednak x=−2 nie należy do dziedziny, więc to rozwiązanie odrzucamy:
x=0lubx=3
Oba pierwiastki należą do dziedziny równania, więc równanie ma dokładnie dwa rozwiązania rzeczywiste.
B.3x+2y=−12 i 2x+y=10
C.x+y=−2 i x−2y=4
D.x−y=−14 i −2x+y=22
D. x−y=−14 i −2x+y=22
Podstawiamy współrzędne punktu (−8,6) do obu równań z odpowiedzi D i sprawdzamy, czy są spełnione:
−8−6=−14−2⋅(−8)+6=16+6=22
Obie równości są prawdziwe, więc punkt (−8,6) jest punktem przecięcia prostych z odpowiedzi D. Dla pozostałych par co najmniej jedno z równań nie jest przez ten punkt spełnione.
PF
Wyznaczamy miejsce zerowe, przyrównując f(x) do zera:
−61x+32=061x=32x=4
Miejscem zerowym jest rzeczywiście liczba 4, więc pierwsze stwierdzenie jest prawdziwe (P).
Punkt przecięcia wykresu z osią Oy to (0,f(0)):
f(0)=−61⋅0+32=32
Współrzędne punktu przecięcia to (0,32), a nie (0,−61), więc drugie stwierdzenie jest fałszywe (F).
B.f(x)=−31x+31
C.f(x)=−2x+2
D.f(x)=−3x+1
C. f(x)=−2x+2
Funkcja liniowa ma postać f(x)=ax+b. Z warunków zadania f(1)=0 (miejsce zerowe) oraz f(−1)=4 (wykres przechodzi przez ten punkt). Zapisujemy układ równań: