Parabola, która jest wykresem funkcji kwadratowej f, ma z osiami kartezjańskiego układu współrzędnych (x,y) dokładnie dwa punkty wspólne: M=(0,18) oraz N=(3,0).
Wyznacz wzór funkcji kwadratowej f. Zapisz obliczenia.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osiami układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Uzupełnij poniższe zdanie. Wpisz odpowiedni przedział w wykropkowanym miejscu tak, aby zdanie było prawdziwe.
Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)≥0 jest przedział ___.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osiami układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osiami układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osiami układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Funkcje kwadratowe g oraz h są określone za pomocą funkcji f następująco: g(x)=f(x+3), h(x)=f(−x).
Na rysunkach A–F przedstawiono, w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y), fragmenty wykresów różnych funkcji – w tym fragment wykresu funkcji g oraz fragment wykresu funkcji h.
Uzupełnij tabelę. Każdej z funkcji g oraz h przyporządkuj fragment jej wykresu. Wpisz w każdą pustą komórkę tabeli właściwą odpowiedź, wybraną spośród oznaczonych literami A–F.
Fragment wykresu funkcji y=g(x) przedstawiono na rysunku
___
Fragment wykresu funkcji y=h(x) przedstawiono na rysunku
Ciąg (an) jest określony wzorem an=2⋅(−1)n+1+5 dla każdej liczby naturalnej n≥1.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Suma dziesięciu początkowych kolejnych wyrazów tego ciągu jest równa
Poprawna odpowiedź
Podstawiamy dane wartości:
54=2⋅q3
Rozwiązujemy równanie:
q3=27q=3
f(x)=2(x−3)2=2x2−12x+18
Parabola ma z osiami układu współrzędnych dokładnie dwa punkty wspólne: jeden na osi Oy (punkt M) i jeden na osi Ox (punkt N). Gdyby parabola przecinała oś Ox w dwóch różnych punktach, punktów wspólnych z osiami byłoby razem trzy. Zatem N=(3,0) jest jedynym punktem wspólnym paraboli z osią Ox, czyli wierzchołkiem tej paraboli.
Zapisujemy wzór funkcji f w postaci kanonicznej z wierzchołkiem w punkcie N=(3,0):
f(x)=a(x−3)2,a=0
Punkt M=(0,18) leży na wykresie funkcji f, więc f(0)=18:
a(0−3)2=189a=18a=2
Zatem wzór funkcji kwadratowej to:
f(x)=2(x−3)2=2x2−12x+18
[−2,4]
Z wykresu odczytujemy, że ramiona paraboli są skierowane w dół, a miejsca zerowe funkcji (punkty przecięcia z osią Ox) to x=−2 oraz x=4.
Funkcja przyjmuje wartości nieujemne pomiędzy miejscami zerowymi (łącznie z nimi), zatem zbiorem rozwiązań nierówności f(x)≥0 jest przedział:
x∈[−2,4]
A.f(x)=−(x+1)2−9
B.f(x)=−(x−1)2+9
C.f(x)=−(x−1)2−9
D.f(x)=−(x+1)2+9
B. f(x)=−(x−1)2+9
Z wykresu odczytujemy współrzędne wierzchołka paraboli: (1,9).
Wzór funkcji kwadratowej w postaci kanonicznej to f(x)=a(x−p)2+q, gdzie (p,q) są współrzędnymi wierzchołka. Ramiona paraboli są skierowane w dół, więc współczynnik a jest ujemny. Postać kanoniczna funkcji to:
f(x)=−(x−1)2+9
A.f(−4)=f(6)
B.f(−4)=f(5)
C.f(−4)=f(4)
D.f(−4)=f(7)
A. f(−4)=f(6)
Parabola jest symetryczna względem prostej przechodzącej przez jej wierzchołek, czyli prostej x=1.
Punkt x=−4 leży w odległości 5 od osi symetrii (1−(−4)=5), więc jego lustrzane odbicie względem tej osi to x=1+5=6. Zatem:
f(−4)=f(6)
g: A; h: E
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.
W ciągu arytmetycznym środkowy wyraz jest średnią arytmetyczną wyrazów skrajnych:
2(4+2m)=5m+m
Rozwiązujemy równanie:
8+4m=6m8=2mm=4
A2
Ponieważ ciąg jest arytmetyczny, środkowy wyraz jest średnią arytmetyczną wyrazów skrajnych:
2⋅4=(2m−5)+9
Rozwiązujemy równanie:
8=2m+42m=4m=2
Podstawiamy m=2 do pierwszego wyrazu ciągu: 2m−5=−1, więc ciąg to (−1,4,9). Wyrazy rosną, więc ciąg jest rosnący.
PF
Obliczamy pierwszy i trzeci wyraz ciągu:
a1=(−1)1⋅(1−5)=4,a3=(−1)3⋅(3−5)=2
Wyraz a1=4 jest rzeczywiście dwa razy większy od wyrazu a3=2, więc pierwsze stwierdzenie jest prawdziwe (P).
Obliczamy drugi wyraz ciągu:
a2=(−1)2⋅(2−5)=−3
Ponieważ a2=−3<0, nie wszystkie wyrazy ciągu są dodatnie – drugie stwierdzenie jest fałszywe (F). Dodatkowo wyrażenie (−1)n jest zawsze ujemne dla nieparzystych n i dodatnie dla parzystych, więc od pewnego momentu ten ciąg będzie zmieniał znak z plusa na minus co wyraz.
A.
B.
C.
D.
B.
Wzór f(x)=−(x+1)2+4 ma postać kanoniczną f(x)=a(x−p)2+q, więc wierzchołek paraboli ma współrzędne
(p,q)=(−1,4)
Współczynnik przy (x+1)2 jest równy a=−1<0, więc ramiona paraboli są skierowane w dół.
Wykres funkcji kwadratowej z wierzchołkiem w punkcie (−1,4) i ramionami skierowanymi w dół przedstawiono na rysunku B.
FP
Obliczamy wartość funkcji dla x=0, czyli punkt przecięcia wykresu z osią Oy:
f(0)=−(0+1)2+4=−1+4=3
Wykres przecina oś Oy w punkcie (0,3), a nie (0,4), więc pierwsze stwierdzenie jest fałszywe (F).
Wyznaczamy miejsca zerowe, rozwiązując równanie f(x)=0:
−(x+1)2+4=0(x+1)2=4x+1=−2lubx+1=2x=−3lubx=1
Miejsca zerowe funkcji f są równe −3 oraz 1, więc drugie stwierdzenie jest prawdziwe (P). Odpowiedź: FP.
B2
Ponieważ ciąg jest geometryczny, kwadrat środkowego wyrazu jest równy iloczynowi wyrazów skrajnych:
62=12⋅(2m−1)
Rozwiązujemy równanie:
36=24m−1224m=48m=2
Iloraz ciągu wynosi q=126=21. Ponieważ 0<q<1, a wszystkie wyrazy ciągu są dodatnie, ciąg jest malejący.
A.151
B.272
C.814
D.2438
C. 814
Obliczamy iloraz ciągu geometrycznego:
q=a2a3=6191=96=32
Piąty wyraz obliczamy, mnożąc a3 dwukrotnie przez iloraz:
a5=a3⋅q2=91⋅(32)2=91⋅94=814
A.187
B.247
C.257
D.2518
B. 247
Z jedynki trygonometrycznej wyznaczamy sinus kąta α (kąt jest ostry, więc sinus jest dodatni):
sin2α=1−cos2α=1−625576=62549
Zatem:
sinα=257
Tangens obliczamy ze wzoru tanα=cosαsinα:
tanα=2524257=247
A.3
B.7
C.50
D.100
C. 50
Sprawdzamy, jakie wartości przyjmuje wyrażenie (−1)n+1 w zależności od parzystości n. Dla n nieparzystego wykładnik n+1 jest parzysty, więc (−1)n+1=1, a dla n parzystego wykładnik n+1 jest nieparzysty, więc (−1)n+1=−1. Zatem:
an=⎩⎨⎧2⋅1+5=72⋅(−1)+5=3gdy n nieparzystegdy n parzyste
Wśród dziesięciu początkowych wyrazów jest pięć wyrazów nieparzystych (równych 7) i pięć parzystych (równych 3). Obliczamy sumę: