Zakład stolarski produkuje krzesła, które sprzedaje po 196 złotych za sztukę. Właściciel, na podstawie analizy rzeczywistych wpływów i wydatków, stwierdził, że:
przychód P (w złotych) ze sprzedaży x krzeseł można opisać funkcją P(x)=196x
koszt K (w złotych) produkcji x krzeseł dziennie można opisać funkcją
K(x)=4x2+4x+240
Dziennie w zakładzie można wyprodukować co najwyżej 30 krzeseł.
Oblicz, ile krzeseł powinien dziennie sprzedawać zakład, aby zysk ze sprzedaży krzeseł wyprodukowanych przez ten zakład w ciągu jednego dnia był możliwie największy. Oblicz ten największy zysk. Zapisz obliczenia.
Wskazówka: przyjmij, że zysk jest różnicą przychodu i kosztów.
Czy Twoja odpowiedź jest poprawna?
Poprawna odpowiedź
24 krzesła, największy zysk 2064 zł
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment wykresu funkcji kwadratowej f(x)=ax2+bx+c. Wierzchołek paraboli, która jest wykresem funkcji f, ma współrzędne (5,−3). Jeden z punktów przecięcia paraboli z osią Ox układu współrzędnych ma współrzędne (4,0).
Zapisz poniżej zbiór wszystkich wartości funkcji f.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment wykresu funkcji kwadratowej f(x)=ax2+bx+c. Wierzchołek paraboli, która jest wykresem funkcji f, ma współrzędne (5,−3). Jeden z punktów przecięcia paraboli z osią Ox układu współrzędnych ma współrzędne (4,0).
Wyznacz wzór funkcji kwadratowej f w postaci kanonicznej.
Do wyznaczenia trzech boków pewnego kąpieliska w kształcie prostokąta należy użyć liny o długości 200 m. Czwarty bok tego kąpieliska będzie pokrywał się z brzegiem plaży, który w tym miejscu jest linią prostą (zobacz rysunek).
Oblicz wymiary a i b kąpieliska tak, aby jego powierzchnia była największa. Zapisz obliczenia.
Wykres funkcji kwadratowej f określonej wzorem f(x)=ax2+bx+c ma z prostą o równaniu y=6 dokładnie jeden punkt wspólny. Punkty A=(−5,0) i B=(3,0) należą do wykresu funkcji f. Oblicz wartości współczynników a, b oraz c.
Wierzchołek paraboli ma współrzędne (5,−3), a ramiona paraboli są skierowane w górę (parabola ma najmniejszą wartość w wierzchołku), więc najmniejszą wartością funkcji f jest −3, a funkcja przyjmuje wszystkie wartości od −3 wzwyż:
[−3,+∞)
f(x)=3(x−5)2−3
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.
Funkcja nie ma miejsc zerowych, więc wyróżnik trójmianu jest ujemny:
b2−4ac<0
Wartość f(0)=c, a z treści wiemy, że c<0 — wykres funkcji w punkcie x=0 leży pod osią Ox. Skoro wykres nie przecina osi Ox w żadnym punkcie (brak miejsc zerowych), cały wykres leży pod tą osią, więc parabola musi być skierowana ramionami w dół:
a<0
Zatem prawidłowa jest odpowiedź B (wykres leży pod osią Ox) z uzasadnieniem 1. (a<0 i b2−4ac<0).
A.b=−4,c=8
B.b=4,c=−8
C.b=−4,c=−8
D.b=4,c=8
A. b=−4,c=8
Współczynnik przy x2 jest dodatni (a=1), więc parabola ma ramiona skierowane w górę i osiąga wartość najmniejszą w wierzchołku. Odcięta wierzchołka wyraża się wzorem xw=−2ab, a z treści wiemy, że xw=2:
−2b=2⟹b=−4
Wartość najmniejsza to f(2)=4. Podstawiamy b=−4 i wyznaczamy c:
22+(−4)⋅2+c=44−8+c=4c=8
A.(−∞,21⟩
B.(−1,2)
C.(0,25)
D.⟨25,+∞)
A. (−∞,21⟩
Funkcja jest zapisana w postaci iloczynowej, więc jej miejsca zerowe to x=2 i x=−1. Współczynnik przy x2 jest ujemny (a=−2), więc ramiona paraboli są skierowane w dół.
Odcięta wierzchołka to średnia arytmetyczna miejsc zerowych:
xw=22+(−1)=21
Parabola o ramionach skierowanych w dół rośnie na lewo od wierzchołka, czyli w przedziale (−∞,21⟩.
A.f(x)=3(x−3)2+2
B.f(x)=3(x+3)2+2
C.f(x)=(x−3)2+2
D.f(x)=(x+3)2+2
B. f(x)=3(x+3)2+2
Postać kanoniczna funkcji kwadratowej to f(x)=a(x−p)2+q, gdzie (p,q) to współrzędne wierzchołka, a współczynnik a jest taki sam jak w postaci ogólnej.
Podstawiamy a=3 oraz p=−3, q=2 (bo W=(−3,2)):
f(x)=3(x−(−3))2+2=3(x+3)2+2
a=50 m, b=100 m
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.
Funkcja zapisana w postaci iloczynowej ma miejsca zerowe x1=−3 oraz x2=5.
Współrzędna x wierzchołka paraboli jest średnią arytmetyczną miejsc zerowych:
x=2x1+x2=2−3+5=1
A.(−∞,−2⟩
B.⟨2,+∞)
C.⟨−4,+∞)
D.(−∞,4⟩
D. (−∞,4⟩
Współczynnik przy x2 jest ujemny, więc parabola ma ramiona skierowane w dół, a funkcja osiąga wartość największą w wierzchołku.
Wzór f(x)=−x2+4 jest już w postaci kanonicznej bez przesunięcia w poziomie, więc wierzchołek ma współrzędne (0,4). Największa wartość funkcji to 4, a zbiorem wartości jest przedział:
(−∞,4⟩
A.[1,+∞)
B.(−∞,1]
C.(−∞,−8]
D.[−8,+∞)
A. [1,+∞)
Funkcja jest iloczynem dwóch czynników liniowych pomnożonym przez −2, więc parabola ma ramiona skierowane w dół, a jej miejsca zerowe to x=−1 oraz x=3.
Wierzchołek paraboli (oś symetrii) znajduje się w połowie odległości między miejscami zerowymi:
x=2−1+3=1
Ponieważ ramiona są skierowane w dół, funkcja rośnie do wierzchołka i maleje od niego, czyli jest malejąca w przedziale [1,+∞).
A.f(x)=x2−6x+11
B.f(x)=−x2+x+2
C.f(x)=x2−6x−7
D.f(x)=−x2+6x−7
D. f(x)=−x2+6x−7
Ramiona paraboli na rysunku są skierowane w dół, więc współczynnik przy x2 musi być ujemny. Odrzucamy odpowiedzi A i C, w których ten współczynnik jest dodatni.
Zostają odpowiedzi B i D. Sprawdzamy miejsca zerowe funkcji f(x)=−x2+x+2:
−x2+x+2x2−x−2(x−2)(x+1)x=0=0=0=2lubx=−1
Ta funkcja ma miejsce zerowe x=−1, czyli jej wykres przecinałby oś Ox także po lewej stronie zera. Na rysunku cała widoczna część paraboli leży dla dodatnich x, więc odpowiedź B odrzucamy.
Sprawdzamy miejsca zerowe funkcji f(x)=−x2+6x−7:
−x2+6x−7x2−6x+7x=0=0=3±2
Oba miejsca zerowe są dodatnie (x≈1,6 oraz x≈4,4), co zgadza się z rysunkiem. Zatem szukanym wzorem funkcji jest f(x)=−x2+6x−7.