Funkcja kwadratowa f jest określona wzorem f(x)=21x2+bx+c, gdzie b oraz c są liczbami rzeczywistymi. Jednym z miejsc zerowych funkcji f jest liczba 6. W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) prosta o równaniu x=1 jest osią symetrii wykresu funkcji f.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Funkcja f jest określona wzorem
Poprawna odpowiedź
C. f(x)=21(x+4)(x−6)
Wykres paraboli jest symetryczny względem prostej x=1, więc drugie miejsce zerowe leży w takiej samej odległości od osi symetrii jak x=6, po drugiej stronie:
Funkcja kwadratowa f jest określona wzorem f(x)=21x2+bx+c, gdzie b oraz c są liczbami rzeczywistymi. Jednym z miejsc zerowych funkcji f jest liczba 6. W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) prosta o równaniu x=1 jest osią symetrii wykresu funkcji f.
Oceń prawdziwość poniższych stwierdzeń. Wybierz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.
Współczynnik b we wzorze funkcji f jest liczbą dodatnią.
P
F
Współczynnik c we wzorze funkcji f jest liczbą dodatnią.
Funkcja kwadratowa f jest określona wzorem f(x)=21x2+bx+c, gdzie b oraz c są liczbami rzeczywistymi. Jednym z miejsc zerowych funkcji f jest liczba 6. W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) prosta o równaniu x=1 jest osią symetrii wykresu funkcji f.
Funkcja g jest określona dla każdej liczby rzeczywistej x wzorem g(x)=f(x−3).
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Osią symetrii wykresu funkcji g jest prosta o równaniu
Producent latarek przeanalizował wpływ zmiany ceny latarki L25 na liczbę kupujących ten produkt. Z analizy wynika, że roczny zysk Z ze sprzedaży latarek L25 wyraża się wzorem
Z(x)=(500+50x)(16−x)
gdzie: x – kwota obniżki ceny latarki L25 (wyrażona w pełnych złotych), spełniająca warunki x≥1 i x≤14, Z – roczny zysk ze sprzedaży latarek L25 (wyrażony w złotych), liczony od momentu obniżenia ceny.
Roczny zysk Z ze sprzedaży latarek L25 będzie największy dla x równego
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osią Ox układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) wykresem funkcji kwadratowej f jest parabola, której wierzchołkiem jest punkt (3,0). Ta parabola przechodzi przez punkt o współrzędnych (0,−9).
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) wykresem funkcji kwadratowej f jest parabola, której wierzchołkiem jest punkt (3,0). Ta parabola przechodzi przez punkt o współrzędnych (0,−9).
Uzupełnij zdanie. Wybierz dwie właściwe odpowiedzi spośród oznaczonych literami A–F i wpisz te litery w wykropkowanych miejscach.
Wzór funkcji f zapisano w odpowiedziach oznaczonych literami: ___ oraz ___.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osią Ox układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Osią symetrii wykresu funkcji f jest prosta o równaniu
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osią Ox układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) wykresem funkcji kwadratowej f jest parabola, której wierzchołkiem jest punkt (3,0). Ta parabola przechodzi przez punkt o współrzędnych (0,−9).
Funkcja kwadratowa g jest określona za pomocą funkcji f następująco: g(x)=f(x)−1.
Oceń prawdziwość poniższych stwierdzeń. Wybierz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.
Funkcja g ma jedno miejsce zerowe.
P
F
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) osią symetrii wykresu funkcji g jest prosta o równaniu x=3.
Parabola, która jest wykresem funkcji kwadratowej f, ma z osiami kartezjańskiego układu współrzędnych (x,y) dokładnie dwa punkty wspólne: M=(0,18) oraz N=(3,0).
Wyznacz wzór funkcji kwadratowej f. Zapisz obliczenia.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osiami układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Uzupełnij poniższe zdanie. Wpisz odpowiedni przedział w wykropkowanym miejscu tak, aby zdanie było prawdziwe.
Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)≥0 jest przedział ___.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osiami układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli oraz punkty przecięcia paraboli z osiami układu współrzędnych mają obie współrzędne całkowite.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
To funkcja kwadratowa o ujemnym współczynniku przy x2, więc jej wykresem jest parabola o ramionach skierowanych w dół — największą wartość przyjmuje w wierzchołku, dla x=−2ab:
x=−2⋅(−50)300=100300=3
Liczba x=3 spełnia warunki x≥1 i x≤14, więc roczny zysk jest największy dla x=3.
A.(−∞,−2]
B.[1,+∞)
C.[−1,3]
D.[−2,+∞)
D. [−2,+∞)
Ramiona paraboli są skierowane do góry, więc najmniejszą wartość funkcja przyjmuje w wierzchołku, a nie ma wartości największej.
Z rysunku odczytujemy współrzędne wierzchołka: (1,−2), więc najmniejsza wartość funkcji to −2.
Zbiorem wartości funkcji f jest przedział:
[−2,+∞)
A.(−∞,0]
B.(−∞,3]
C.[0,+∞)
D.[3,+∞)
D. [3,+∞)
Wierzchołkiem paraboli jest punkt (3,0). Ponieważ parabola przechodzi przez punkt (0,−9), który leży poniżej wierzchołka, ramiona paraboli są skierowane w dół.
Funkcja kwadratowa, której wykresem jest parabola o ramionach skierowanych w dół, jest rosnąca do wierzchołka i malejąca od wierzchołka. Zatem funkcja f jest malejąca w przedziale:
[3,+∞)
A.f(x)=−x2−9
B.f(x)=−(x−3)2
C.f(x)=−(x+3)2
D.f(x)=−x2+6x−9
E.f(x)=−x2−6x+9
F.f(x)=−x2−6x−9
B i D
Postać kanoniczna funkcji kwadratowej z wierzchołkiem (3,0) ma postać:
f(x)=a(x−3)2
Wyznaczamy współczynnik a, korzystając z faktu, że parabola przechodzi przez punkt (0,−9):
a(0−3)2=−99a=−9a=−1
Wzór funkcji w postaci kanonicznej to:
f(x)=−(x−3)2
Rozwijamy nawias, aby otrzymać postać ogólną:
f(x)=−(x2−6x+9)=−x2+6x−9
Porównując z podanymi odpowiedziami, wzór funkcji f zapisano w odpowiedziach oznaczonych literami B i D.
A.x=1
B.y=1
C.x=−2
D.y=−2
A. x=1
Osią symetrii paraboli jest prosta pionowa przechodząca przez jej wierzchołek.
Z rysunku odczytujemy, że wierzchołek paraboli ma współrzędną x=1, więc osią symetrii jest prosta:
x=1
A.f(x)=21(x−1)2+2
B.f(x)=21(x+1)2+2
C.f(x)=21(x−1)2−2
D.f(x)=21(x+1)2−2
C. f(x)=21(x−1)2−2
Wierzchołek paraboli ma współrzędne (1,−2), więc wzór funkcji w postaci kanonicznej to f(x)=a(x−1)2−2 dla pewnego a.
Z rysunku odczytujemy, że parabola przechodzi przez punkt (3,0) (miejsce zerowe). Podstawiamy współrzędne tego punktu, aby wyznaczyć a:
0=a(3−1)2−20=4a−2a=21
Wzór funkcji f to:
f(x)=21(x−1)2−2
FP
Funkcja g powstaje przez przesunięcie wykresu funkcji f(x)=−(x−3)2 o 1 w dół:
g(x)=−(x−3)2−1
Wierzchołkiem paraboli g jest punkt (3,−1), a ramiona są skierowane w dół, więc największą wartością funkcji g jest −1. Ponieważ −1<0, funkcja g nigdy nie przyjmuje wartości 0 — nie ma miejsc zerowych. Zatem pierwsze stwierdzenie jest fałszywe (F).
Przesunięcie wykresu w pionie nie zmienia osi symetrii — oś symetrii wykresu funkcji g to nadal prosta x=3. Zatem drugie stwierdzenie jest prawdziwe (P).
f(x)=2(x−3)2=2x2−12x+18
Parabola ma z osiami układu współrzędnych dokładnie dwa punkty wspólne: jeden na osi Oy (punkt M) i jeden na osi Ox (punkt N). Gdyby parabola przecinała oś Ox w dwóch różnych punktach, punktów wspólnych z osiami byłoby razem trzy. Zatem N=(3,0) jest jedynym punktem wspólnym paraboli z osią Ox, czyli wierzchołkiem tej paraboli.
Zapisujemy wzór funkcji f w postaci kanonicznej z wierzchołkiem w punkcie N=(3,0):
f(x)=a(x−3)2,a=0
Punkt M=(0,18) leży na wykresie funkcji f, więc f(0)=18:
a(0−3)2=189a=18a=2
Zatem wzór funkcji kwadratowej to:
f(x)=2(x−3)2=2x2−12x+18
[−2,4]
Z wykresu odczytujemy, że ramiona paraboli są skierowane w dół, a miejsca zerowe funkcji (punkty przecięcia z osią Ox) to x=−2 oraz x=4.
Funkcja przyjmuje wartości nieujemne pomiędzy miejscami zerowymi (łącznie z nimi), zatem zbiorem rozwiązań nierówności f(x)≥0 jest przedział:
x∈[−2,4]
A.f(x)=−(x+1)2−9
B.f(x)=−(x−1)2+9
C.f(x)=−(x−1)2−9
D.f(x)=−(x+1)2+9
B. f(x)=−(x−1)2+9
Z wykresu odczytujemy współrzędne wierzchołka paraboli: (1,9).
Wzór funkcji kwadratowej w postaci kanonicznej to f(x)=a(x−p)2+q, gdzie (p,q) są współrzędnymi wierzchołka. Ramiona paraboli są skierowane w dół, więc współczynnik a jest ujemny. Postać kanoniczna funkcji to:
f(x)=−(x−1)2+9
A.f(−4)=f(6)
B.f(−4)=f(5)
C.f(−4)=f(4)
D.f(−4)=f(7)
A. f(−4)=f(6)
Parabola jest symetryczna względem prostej przechodzącej przez jej wierzchołek, czyli prostej x=1.
Punkt x=−4 leży w odległości 5 od osi symetrii (1−(−4)=5), więc jego lustrzane odbicie względem tej osi to x=1+5=6. Zatem:
f(−4)=f(6)
A.
B.
C.
D.
B.
Wzór f(x)=−(x+1)2+4 ma postać kanoniczną f(x)=a(x−p)2+q, więc wierzchołek paraboli ma współrzędne
(p,q)=(−1,4)
Współczynnik przy (x+1)2 jest równy a=−1<0, więc ramiona paraboli są skierowane w dół.
Wykres funkcji kwadratowej z wierzchołkiem w punkcie (−1,4) i ramionami skierowanymi w dół przedstawiono na rysunku B.