Wykres funkcji y=f(x) przedstawiono w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) na rysunku poniżej.
Uzupełnij zdania. Wpisz odpowiednie przedziały w wykropkowanych miejscach, aby zdania były prawdziwe.
1. Dziedziną funkcji f jest przedział ___. 2. Zbiorem wartości funkcji f jest przedział ___. 3. Zbiorem wszystkich miejsc zerowych funkcji f jest przedział ___. 4. Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)<f(−3) jest przedział ___.
Funkcja kwadratowa f jest określona wzorem f(x)=21x2+bx+c, gdzie b oraz c są liczbami rzeczywistymi. Jednym z miejsc zerowych funkcji f jest liczba 6. W układzie współrzędnych (x,y) prosta o równaniu x=1 jest osią symetrii wykresu funkcji f.
Wykres funkcji y=f(x) przedstawiono w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) na rysunku poniżej.
Uzupełnij zdania. Wpisz odpowiednie przedziały w wykropkowanych miejscach, aby zdania były prawdziwe. 1. Dziedziną funkcji f jest przedział ___. 2. Zbiorem wartości funkcji f jest przedział ___. 3. Zbiorem wszystkich argumentów, dla których funkcja f przyjmuje wartości dodatnie, jest przedział ___. 4. Zbiorem wszystkich rozwiązań równania f(x)=3 jest przedział ___.
Właściciel restauracji kupił 75 kilogramów pomidorów: x kg pomidorów malinowych w cenie 11 złotych za kilogram oraz y kg pomidorów cherry w cenie 7,98 złotych za kilogram. Za pomidory zapłacił łącznie 752,52 złotych.
Oblicz, ile kilogramów pomidorów malinowych kupił właściciel restauracji. Zapisz obliczenia.
Funkcja kwadratowa f jest określona wzorem f(x)=21x2+bx+c, gdzie b oraz c są liczbami rzeczywistymi. Jednym z miejsc zerowych funkcji f jest liczba 6. W układzie współrzędnych (x,y) prosta o równaniu x=1 jest osią symetrii wykresu funkcji f.
Funkcja liniowa f jest określona wzorem f(x)=5x. W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) wykres funkcji f przesunięto o jedną jednostkę w prawo wzdłuż osi Ox i w wyniku tego przesunięcia otrzymano wykres funkcji liniowej g.
Funkcja kwadratowa f jest określona wzorem f(x)=21x2+bx+c, gdzie b oraz c są liczbami rzeczywistymi. Jednym z miejsc zerowych funkcji f jest liczba 6. W układzie współrzędnych (x,y) prosta o równaniu x=1 jest osią symetrii wykresu funkcji f.
Funkcja g jest określona dla każdej liczby rzeczywistej x wzorem g(x)=f(x−3).
Osią symetrii wykresu funkcji g jest prosta o równaniu
Wykres funkcji y=f(x) przedstawiono w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) na rysunku poniżej.
Uzupełnij zdania. Wpisz odpowiednie liczby w wykropkowanych miejscach, aby zdania były prawdziwe. 1. Miejscem zerowym funkcji f jest liczba ___. 2. Wartość wyrażenia f(−2)+3⋅f(2) jest równa ___.
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli ma współrzędne (3,6). Ta parabola przecina oś Oy w punkcie o współrzędnych (0,3).
Wyznacz wzór funkcji f w postaci kanonicznej. Zapisz obliczenia.
Wykres funkcji y=f(x) przedstawiono w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) na rysunku poniżej.
Uzupełnij zdania. Wpisz odpowiednie przedziały w wykropkowanych miejscach, aby zdania były prawdziwe. 1. Zbiorem wartości funkcji f jest przedział ___. 2. Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)<−2 jest przedział ___.
Ponieważ współczynnik przy x2 jest dodatni, parabola ma ramiona skierowane do góry, więc wartości ujemne przyjmuje między miejscami zerowymi. Szkicujemy wykres i odczytujemy przedział, w którym x2+2x−3<0:
Zbiorem rozwiązań nierówności jest zatem przedział:
x∈(−3,1)
A.(−5,4⟩
B.(−4,3⟩
C.⟨−4,3⟩
D.(0,3⟩
C. ⟨−4,3⟩
Najmniejsza wartość funkcji f to −4 — jest osiągana w wierzchołku wykresu, zaznaczonym pełnym kółkiem, więc należy do zbioru wartości.
Prawa gałąź wykresu (od wierzchołka do prawego końca) rośnie w sposób ciągły od −4 do 3, więc obejmuje już cały przedział ⟨−4,3⟩. Lewa gałąź nie wykracza poza ten przedział, więc nie dodaje nowych wartości.
Zbiorem wartości funkcji f jest przedział ⟨−4,3⟩.
Przenosimy wszystkie wyrazy na lewą stronę i porządkujemy:
3(2x2+1)<11x6x2+3−11x<06x2−11x+3<0
Obliczamy wyróżnik trójmianu 6x2−11x+3:
Δ=(−11)2−4⋅6⋅3=121−72=49
Wyznaczamy miejsca zerowe:
x1=1211−7=31,x2=1211+7=23
Współczynnik przy x2 jest dodatni, więc ramiona paraboli są skierowane do góry. Szukamy argumentów, dla których wartości funkcji są ujemne (bo mamy znak <0) – to przedział między miejscami zerowymi:
x∈(31,23)
1. (−5,3]; 2. [0,3]; 3. [−2,1]; 4. (−3,1]
Dziedziną funkcji jest suma dziedzin poszczególnych gałęzi:
(−5,−2]∪(−2,1]∪(1,3]=(−5,3]
Wyznaczamy zbiór wartości na każdej gałęzi. Na (−5,−2] funkcja −x−2 maleje od nieosiąganej wartości 3 (przy x→−5+) do wartości 0 przy x=−2, czyli przyjmuje wartości [0,3). Na (−2,1] funkcja jest stale równa 0. Na (1,3] funkcja x przyjmuje wartości (1,3]. Suma tych zbiorów daje cały przedział:
[0,3)∪{0}∪(1,3]=[0,3]
Wyznaczamy miejsca zerowe. Na (−5,−2] równanie −x−2=0 daje x=−2. Na (−2,1] funkcja jest tożsamościowo równa zeru, więc cały ten przedział to miejsca zerowe. Na (1,3] równanie x=0 nie ma rozwiązania w tym przedziale. Łącząc:
Obliczamy f(−3) (argument −3 należy do pierwszej gałęzi):
f(−3)=−(−3)−2=1
Rozwiązujemy nierówność f(x)<1 na każdej gałęzi. Na (−5,−2]: −x−2<1⇒x>−3, po przecięciu z dziedziną gałęzi daje (−3,−2]. Na (−2,1]: nierówność 0<1 jest zawsze prawdziwa, więc cały przedział (−2,1] spełnia warunek. Na (1,3]: x<1 nie ma rozwiązań w tym przedziale. Suma rozwiązań:
A.(−5)
B.(−1)
C.5
D.9
C. 5
Iloczyn jest równy zeru, gdy przynajmniej jeden z czynników jest równy zeru. Wyznaczamy rozwiązania z każdego czynnika:
3x−12=0⟹x=4
Z drugiego czynnika:
10+5x=0⟹x=−2
Z trzeciego czynnika:
x−3=0⟹x=3
Obliczamy sumę wszystkich rozwiązań:
4+(−2)+3=5
A.(−2)
B.(−1)
C.(−21)
D.2
B. (−1)
Oś symetrii paraboli o wzorze f(x)=ax2+bx+c wyraża się wzorem x=−2ab. Tutaj a=21, a oś symetrii to x=1, więc:
−2⋅21b=1
Rozwiązujemy równanie.
−b=1b=−1
A.(−∞,−1)
B.(−1,0)
C.(0,1)
D.(1,+∞)
D. (1,+∞)
Wyznaczamy miejsce zerowe funkcji f, czyli argument x0, dla którego f(x0)=0:
21x0−k=0⟹x0=2k
Z warunku zadania miejsce zerowe jest większe od 2:
2k>2⟹k>1
Zatem liczba k należy do przedziału (1,+∞).
1. [−4,4); 2. (−3,3]; 3. [−4,3); 4. [−2,2]
Dziedziną funkcji jest suma przedziałów, na których jest ona określona:
[−4,−2]∪(−2,2]∪(2,4)=[−4,4)
Odczytujemy wartości funkcji na poszczególnych kawałkach: na pierwszym (x+5) wartości rosną od f(−4)=1 do f(−2)=3, na drugim funkcja jest stała i równa 3, a na trzecim (−3x+9) wartości maleją od 3 (wyłącznie) do −3 (wyłącznie). Łącząc te zbiory wartości, otrzymujemy przedział:
(−3,3]
Funkcja przyjmuje wartości dodatnie tam, gdzie wykres leży powyżej osi Ox. Na pierwszym i drugim kawałku wartości są dodatnie na całej ich dziedzinie. Na trzecim kawałku rozwiązujemy nierówność:
−3x+9>0⟹x<3
Łącząc powyższe przedziały ([−4,−2], (−2,2] oraz (2,3)), otrzymujemy zbiór argumentów, dla których funkcja przyjmuje wartości dodatnie:
[−4,3)
Rozwiązujemy równanie f(x)=3 na każdym kawałku. Na pierwszym:
x+5=3⟹x=−2
Ten wynik należy do dziedziny pierwszego kawałka. Na drugim kawałku funkcja jest stale równa 3 dla każdego x∈(−2,2]. Na trzecim:
−3x+9=3⟹x=2
Wartość x=2 nie należy do dziedziny trzeciego kawałka (jest już uwzględniona w drugim). Łącząc rozwiązania, otrzymujemy zbiór:
[−2,2]
51 kg
Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.
Oś symetrii paraboli leży w połowie odległości między jej miejscami zerowymi. Skoro jedno miejsce zerowe to 6, a oś symetrii to x=1, drugie miejsce zerowe x2 wyznaczamy z warunku:
26+x2=1
Rozwiązujemy równanie.
6+x2=2x2=−4
Funkcję kwadratową o współczynniku a=21 i miejscach zerowych −4 oraz 6 zapisujemy w postaci iloczynowej.
f(x)=21(x+4)(x−6)
A.g(x)=5x−5
B.g(x)=5x−1
C.g(x)=5x+1
D.g(x)=5x+5
A. g(x)=5x−5
Przesunięcie wykresu o 1 jednostkę w prawo wzdłuż osi Ox polega na zastąpieniu x przez x−1 we wzorze funkcji:
g(x)=f(x−1)=5(x−1)
Upraszczamy:
g(x)=5x−5
A.x=−2
B.x=1
C.x=3
D.x=4
D. x=4
Wzór g(x)=f(x−3) oznacza przesunięcie wykresu funkcji f o 3 jednostki w prawo wzdłuż osi x. Oś symetrii przesuwa się o tyle samo.
Oś symetrii wykresu funkcji f to x=1, więc oś symetrii wykresu funkcji g to:
x=1+3=4
1. 1; 2. 0
Miejsce zerowe szukamy w każdym z kawałków funkcji. W pierwszym kawałku (x∈(−5,−3]) rozwiązujemy równanie −2x−10=0:
−2x−10=0⟹x=−5
Liczba −5 nie należy jednak do przedziału (−5,−3] (przedział jest otwarty w tym punkcie), więc w tym kawałku funkcja nie ma miejsca zerowego. W drugim kawałku (x∈(−3,4]) rozwiązujemy równanie x−1=0:
x−1=0⟹x=1
Liczba 1 należy do przedziału (−3,4], więc miejscem zerowym funkcji f jest liczba 1.
Obliczamy f(−2): argument −2 należy do przedziału (−3,4], więc korzystamy ze wzoru f(x)=x−1:
f(−2)=−2−1=−3
Obliczamy f(2): argument 2 również należy do przedziału (−3,4]:
f(2)=2−1=1
Obliczamy wartość wyrażenia:
f(−2)+3⋅f(2)=−3+3⋅1=−3+3=0
f(x)=−31(x−3)2+6
Korzystamy ze wzoru na postać kanoniczną funkcji kwadratowej, wykorzystując współrzędne wierzchołka (3,6):
f(x)=a(x−3)2+6,a=0
Parabola przechodzi przez punkt (0,3), więc f(0)=3:
a(0−3)2+6=3
Rozwiązujemy równanie:
9a+6=39a=−3a=−31
Zatem wzór funkcji f w postaci kanonicznej to:
f(x)=−31(x−3)2+6
1. [−4,3]; 2. (−4,−1)
W pierwszym kawałku (x∈(−5,−3]) funkcja f(x)=−2x−10 jest malejąca. Dla x dążącego do −5 wartość f(x) dąży do 0 (bez osiągnięcia), a dla x=−3 funkcja przyjmuje wartość f(−3)=−2⋅(−3)−10=−4. W tym kawałku funkcja przyjmuje więc wartości z przedziału [−4,0).
W drugim kawałku (x∈(−3,4]) funkcja f(x)=x−1 jest rosnąca. Dla x dążącego do −3 wartość f(x) dąży do −4 (bez osiągnięcia), a dla x=4 funkcja przyjmuje wartość f(4)=4−1=3. W tym kawałku funkcja przyjmuje wartości z przedziału (−4,3].
Łącząc oba zbiory wartości, otrzymujemy zbiór wartości funkcji f:
[−4,0)∪(−4,3]=[−4,3]
Rozwiązujemy nierówność f(x)<−2 w pierwszym kawałku:
−2x−10−2xx<−2<8>−4
Dla x∈(−5,−3] otrzymujemy x∈(−4,−3]. W drugim kawałku:
x−1<−2⟹x<−1
Dla x∈(−3,4] otrzymujemy x∈(−3,−1). Łącząc oba przedziały (punkt x=−3 należy do pierwszego z nich), otrzymujemy zbiór rozwiązań nierówności: