Ciąg jest arytmetyczny o pierwszym wyrazie a1=5 i różnicy r=2.
Korzystamy ze wzoru na sumę n początkowych wyrazów ciągu arytmetycznego:
S100=2100(2a1+99r)=50(10+198)=50⋅208=10400
A.51
B.(−51)
C.5
D.(−5)
A. 51
Zapisujemy wyrazy a6 i a8 za pomocą pierwszego wyrazu i ilorazu q:
a6=a1q5,a8=a1q7
Podstawiamy do warunku zadania:
a1q5=25⋅a1q7⟹1=25q2⟹q2=251⟹q=±51
Ciąg jest malejący. Iloraz ujemny dawałby ciąg naprzemienny (niemonotoniczny), więc odrzucamy q=−51. Pozostaje q=51, dla którego (przy dodatnim a1) ciąg rzeczywiście maleje.
A.29
B.33
C.34
D.37
B. 33
Obliczamy różnicę ciągu:
a5=a1+4r17=1+4rr=4
Obliczamy dziewiąty wyraz:
a9=a1+8r=1+8⋅4=33
A.2
B.16
C.32
D.64
C. 32
Oznaczmy iloraz ciągu geometrycznego przez q. Środkowy wyraz to a3=2, więc:
a1=q22,a2=q2,a4=2q,a5=2q2
Mnożymy skrajne pary wyrazów, w każdej z nich czynniki q się skracają:
a1⋅a5=q22⋅2q2=22,a2⋅a4=q2⋅2q=22
Cały iloczyn to zatem 22⋅22⋅2, czyli piąta potęga środkowego wyrazu:
a1⋅a2⋅2⋅a4⋅a5=25=32
18
Oznaczmy pierwszy wyraz przez a1 i iloraz przez q. Wtedy:
a3⋅a6=a1q2⋅a1q5a3⋅a6=a12q7
Podobnie a2⋅a7:
a2⋅a7=a1q⋅a1q6a2⋅a7=a12q7
Więc wychodzi na to, że oba wyrażenia możno sprowadzić do tego samego a2⋅a7=a12q7=a3⋅a6, więc:
A.4
B.5
C.7
D.11
D. 11
Obliczamy kolejne wyrazy ciągu, korzystając ze wzoru rekurencyjnego:
a1=2,a2=2⋅2+1=5,a3=2⋅5+1=11
A.18
B.24
C.60
D.90
B. 24
Obliczamy trzy początkowe wyrazy ciągu:
a1=3⋅12−3⋅1=0,a2=3⋅22−3⋅2=6,a3=3⋅32−3⋅3=18
Sumujemy je:
S3=a1+a2+a3=0+6+18=24
FF
Obliczamy pierwsze trzy wyrazy ciągu:
a1=2,a2=5,a3=11
Sprawdzamy różnice kolejnych wyrazów:
a2−a1=3,a3−a2=6
Różnice nie są równe, więc ciąg NIE jest arytmetyczny (F).
Sprawdzamy ilorazy kolejnych wyrazów:
a1a2=25,a2a3=511
Ilorazy nie są równe, więc ciąg NIE jest geometryczny (F).
FP
Obliczamy różnice kolejnych wyrazów: a1=0, a2=6, a3=18, więc a2−a1=6, a a3−a2=12. Różnice nie są sobie równe, zatem ciąg (an) NIE jest arytmetyczny — stwierdzenie pierwsze jest fałszywe (F).
Zapisujemy wzór ciągu w postaci iloczynowej:
an=3n2−3n=3n(n−1)
Liczby n i n−1 to dwie kolejne liczby całkowite, więc jedna z nich zawsze jest parzysta, a ich iloczyn n(n−1) jest parzysty. Zatem 3n(n−1) też jest parzyste — wszystkie wyrazy ciągu są parzyste, stwierdzenie drugie jest prawdziwe (P).
🔒 Rozwiązania zadań o trudności 3 i wyższej są dostępne w planie Premium
Odblokuj pełne rozwiązania krok po kroku dla wszystkich zadań.